De dubbele horizon

donderdag 25 juni 2015

Zo, de zomer is in aantocht; afgelopen weekend was het Volvo Ocean Race Festival in Scheveningen waar heel wat Brunellers waren, naast de zeilers van Team Brunel! Over zeilers gesproken: die moeten constant de horizon in de gaten houden om de juiste koers te volgen. Dat doen wij Brunellers ook, en soms is dat complexer dan je denkt...

$name

Op het deelterrein van mijn huidige klus blijft mijn kennis goed op peil. Maar ik moet ervoor zorgen dat ik tegelijkertijd ook breed inzetbaar blijf of zelfs nóg breder inzetbaar worden. Vandaar het topic training voor deze blog, voor een detacheringsrol minstens zo belangrijk als voor interne IT functie. Mijn training van dit voorjaar zit er bijna op: ‘Togaf 9.1 Foundation’ voor IT-architecten. In mijn geval een update, omdat ik in een vorige functie al ‘Togaf 8 certified’ was – maar zoals dat hoort in de IT verouderen dit soort certificeringen en vervallen ze zelfs zodra een nieuwe versie gangbaar wordt. Ik heb net een boeiende cursus achter de rug en heb volgende maand een examen dat nog wat voorbereiding zal vergen. Daarna ‘ben ik weer bij’.

Maar, de pure architectuurkennis wordt pas weer relevant bij een volgende klus. Mijn huidige project duurt zeker nog tot het einde van dit jaar. Dus zit ik met de zogeheten dubbele horizon. Enerzijds hard blokken en doordenken voor de architectuurkennis, nu voor het examen en daarna toch in ieder geval om op de hoogte te blijven van pakweg de volgende Archimate-extensie. En anderzijds de dag-tot-dag horizon van de (UDDI) ‘service registry’ van mijn huidige opdracht bij een grote financiële dienstverlener. Met dagelijks onderhoud en troubleshooting, maar ook met stapsgewijs uitwerken van de architectuur (dat weer wel!) en vooral invoeren van de volgende versie. De organisatie waar ik nu zit gaat overstappen van 4 componenten naar zeker 7, en dat steeds viermaal uitgevoerd vanwege een OTAP-filosofie. En verder puzzelen aan bijvoorbeeld loadbalancing, security-sessies, JBoss, Tomcat, Oracle en allerlei gateways vanuit Tibco- en Java services. Je ziet het al, een hele andere ‘horizon’ – en dat vereist regelmatig omschakelen van deze technische details naar het overall niveau, net zoals architectuur een groot ‘helikoptervermogen’ eist.

Dat sluit weer mooi aan op een ander punt wat ons als externe medewerkers zo waardevol maakt voor de klant: kruisbestuiving. Doordat we rouleren over een behoorlijk aantal projecten binnen een aantal jaren, en daarbij ook minstens over een aantal klanten uit verschillende branches, kunnen we sneller ‘best practices’ oppikken en die dan weer overdragen aan de internen van de volgende klant. De trainingen, zie mijn andere horizon, helpen daarbij natuurlijk ook. Voor ING bijvoorbeeld heb ik me nader verdiept in tools en concepten die ik bij de vorige klanten en werkgevers al tegenkwam: ‘sticky’ loadbalancing, Logstash voor meldingen-analyse en Servicedesk voor de ITIL-flows.

Dat bepaalt ook mede de kwaliteiten die wij als externen binnenbrengen bij de klant. Wij ‘kijken in de breedte van de markt’ en kunnen vergelijken met andere IT-omgevingen. En wij zijn over het algemeen ook behoorlijk ervaren rotten die het aandurven vrijwel elke uitdaging op te pakken. Dat vormt geen bedreiging voor de interne IT-medewerkers, omdat zij juist ‘in de diepte van hun organisatie’ de kennis hebben en in principe ook langer betrokken zullen zijn dan wij. Waarmee ze dus, met name de business analisten en architecten, een stukje langetermijnvisie bewaken waar ik als externe gaarne mijn oor te luisteren leg. En een doelstelling van mijn inzet is ook het zodanig samenwerken met interne IT’ers dat er beduidend betere documentatie wordt achtergelaten dan wat ik bij binnenkomen aantrof. Waardoor ze het op termijn zonder ons afkunnen. Dus of je nu voor de nabije of de verre horizon gaat: met een Brunel-plek kom je op beide fronten aardig vooruit!

Happy computing, <Erik>