Bij een etentje hoorde ik het volgende statement weer eens: “de huidige financiële en economische crisis is helemaal zo slecht nog niet. Het zet ons weer eens even met beide benen op de grond.” Daar is best iets voor te zeggen, maar het venijn zat in een zinnetje na de komma: “Vooral voor de jongeren tussen de 20 en de 30 is dat heel hard nodig”.

 

De stelling werd vervolgens keurig onderbouwd met de volgende oneliners:

 

• De jeugd van tegenwoordig is gewend alles te kopen wat ze willen;
• Ze hebben nog niets gepresteerd en stellen direct salariseisen;
• Een mobiel, laptop en een auto van de zaak vinden ze normale arbeidsvoorwaarden.

 

In alle oneliners zit een kern van waarheid en ik ben het dus helemaal eens met de stelling dat het allemaal wel wat minder kan. In die zin doet de crisis dus zijn werk. Mijn ongenoegen zit in de vaak aangebrachte scheidslijn tussen jongeren en ouderen. Alsof het voor de ouderen (waar de leeftijdsgrens ook mag liggen) niet belangrijk is om weer eens met beide benen op de grond te staan.

 

 

Ik zie hele grote groepen niet-jongeren, en daar reken ik mijzelf ook maar toe, die het in materieel opzicht heel luxe hebben. Zouden die dan al hun voor de crisis verworven rechten moeten blijven behouden? Wat een onzin!  Het is zo gemakkelijk iets van anderen te vinden en om vervolgens zelf vrolijk buiten schot te blijven.

Het lijkt wel een trend om heel hard te roepen dat het zo niet langer kan, maar daar vervolgens jezelf van uit te sluiten. Vaak onder het mom van verworven rechten.

Ik zou zeggen: de crisis is helemaal zo slecht nog niet, vooral niet om verworven rechten opnieuw te ijken en zo nodig aan te passen!

 

Ruud Dekker
Directeur For All Finance